Mongools traditioneel boogschieten
een eeuwenoude traditie
en
de kunst van het schieten over lange afstand

Image

Het Mongoolse traditionele boogschieten is een eeuwenoude traditie die bekendstaat om het schieten over lange afstanden. Voor de Mongolen was de boog niet alleen een wapen voor de jacht en de strijd. Boogschieten is al eeuwenlang nauw verbonden met het nomadische leven, de cultuur en de vaardigheden die van generatie op generatie worden doorgegeven.

Archeologische vondsten in Mongolië tonen aan dat het gebruik van pijl en boog een lange geschiedenis heeft. Sommige historische voorwerpen worden bewaard in het Nationaal Museum van Mongolië, andere bevinden zich in musea over de hele wereld.

Een bijzonder interessant historisch voorbeeld is de zogenaamde Steeninscriptie van Dzjengis Khan, die dateert uit het begin van de dertiende eeuw. De inscriptie wordt gedateerd rond 1224–1225 en vermeldt een indrukwekkende prestatie van Yesüngge, een neef van Dzjengis Khan. Volgens de inscriptie schoot hij een pijl over een afstand van 335 ald, ongeveer 536 meter, en trof hij zijn doel. Deze inscriptie is een van de bijzondere historische getuigenissen van de uitzonderlijke vaardigheid van Mongoolse boogschutters in het schieten over lange afstanden. 

Vandaag wordt deze historische steen bewaard in de Hermitage in Sint-Petersburg, Rusland.  

Image

In de Mongoolse traditie is boogschieten meer dan een fysieke vaardigheid. Het wordt ook verbonden met innerlijke kracht, energie en evenwicht tussen lichaam en geest.

Een bijzonder onderdeel is de Uukhai: een krachtige, ritmische uitroep die de boogschutters samen laten klinken wanneer een pijl het doel raakt. Het is niet alleen een viering van een treffer, maar ook een teken van vreugde, aanmoediging, respect en verbondenheid.

Wanneer de stemmen samen over het veld weerklinken, ontstaat een bijzondere sfeer van samenhorigheid en positieve energie. Zo brengt het Mongoolse boogschieten niet alleen mensen samen door sport, maar ook door cultuur, respect en een sterk gevoel van eenheid.

Image

Mongools traditioneel boogschieten:
een traditie die van generatie op generatie wordt doorgegeven

Image

Voor de Mongoolse nomaden was het niet eenvoudig om hun geschiedenis, cultuur en tradities schriftelijk vast te leggen en documenten of boeken mee te nemen tijdens hun verplaatsingen. Daarom werden eeuwenoude gebruiken, culturele tradities, kunsten en sportvaardigheden vooral van generatie op generatie doorgegeven door ze persoonlijk aan kinderen en volgende generaties te leren. Het Mongoolse traditionele boogschieten is daar een mooi voorbeeld van. Om die reden zijn er relatief weinig schriftelijke bronnen bewaard gebleven over de specifieke technieken, bewegingen en methodes van het Mongoolse boogschieten.

Volgens deze traditie geeft onze clublerares B. Urtnasan (rechts op de foto), meester in de Mongoolse boogsport en stadskampioene, haar kennis door aan haar leerlingen. Daarbij steunt ze op de schiettechnieken, de trainingsmethodes en de kennis die ze heeft geërfd van haar grootvader, Yondon, zelf een Mongools nationaal kampioen.

Zo zijn de eeuwenoude tradities, kennis en vaardigheden van het Mongoolse boogschieten tot op vandaag bewaard gebleven en worden ze nog steeds doorgegeven van generatie op generatie, van leraar op leerling.

De vijf belangrijkste stappen van de Mongoolse boogschiettechniek

1. De houding

De schutter staat zijwaarts ten opzichte van het doel, in een hoek van ongeveer 90 graden. De voeten staan op schouderbreedte uit elkaar. Het lichaam blijft recht en de romp wordt stabiel gehouden. Het hoofd wordt ongeveer 45 graden naar het doel gedraaid.

2. De greep

De boog wordt stevig met de linkerhand bij het handvat vastgehouden. De greep moet ervoor zorgen dat de kracht van de gespannen boog in de richting van de handpalm en de onderarm wordt opgevangen.

De pijl wordt zo geplaatst dat hij op het eerste kootje van de wijsvinger rust en niet kan wegglijden.

Om de pees te kunnen trekken, draagt de schutter een metalen duimbeschermer (duimring) aan de rechterduim. De rechterduim haakt achter de pees, net onder de plaats waar de pijl op de pees ligt, en houdt de pees stevig vast.

3. Het uittrekken van de boog

De schutter heft beide armen lichtjes op en trekt de boog in een vloeiende beweging naar achteren, waarbij het laten zakken van de armen deel uitmaakt van de beweging.

Met de rechterduim wordt de pees naar achteren getrokken, totdat de veren van de pijl ter hoogte van de lippen komen.

Tegelijkertijd biedt de linkerarm weerstand tegen de trekkracht van de boog en duwt de linkerhand het handvat naar voren. Zo komt de schutter in een stabiele houding om te richten en te schieten.

4. Het richten en lossen van de pijl

De schutter houdt de volledig uitgetrokken boog zo stil mogelijk en probeert het lichaam stabiel te houden.

Op de rug van de linkerhand staat een richtmarkering. De schutter gebruikt het rechteroog om deze markering uit te lijnen met de rode horizontale band in het midden van het doel.

Wanneer de juiste richting is bepaald, wordt de rechterduim in een beweging die lijkt op het losknippen met de vingers van de pees gehaald. De pees schiet naar voren en lanceert de pijl.

5. De afstand inschatten en het richten aanpassen

De markering op de rug van de linkerhand kan als richtpunt worden gebruikt om de vliegafstand van de pijl en de plaats waar deze zal neerkomen in te schatten.

Door rekening te houden met de afstand tot het doel kan de schutter het richtpunt aanpassen. Zo leert de schutter de richting en de baan van de pijl beter te beheersen en steeds nauwkeuriger te schieten.

Image

Contacteer de club!

Naam en voornaam
Geef hier wat extra informatie bv met hoeveel mensen je wil inschrijven, vragen die je hebt, etc.
gsm nummer
reCAPTCHA *
Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en het Google privacybeleid en de servicevoorwaarden van Google zijn van toepassing.